حكم المنيّة في البريّة جار * ما هذه الدّنيا بدار قرار ، 527 حمامة جرعى حومة الجندل اسجعى * فأنت بمرأى من سعاد و مسمع ، 603 حملوها يوم السقيفة أوزا * را تخف الجبال و هي ثقال ، 3 / 1049 خاك من و تست كه باد بهار * مىبردش سوى يمين و شمال ، 9 / 1067 خجسته رهنمونى ذو فنونى * كه در هر فن بود چون مرد يك فن ، 934 خديو شرق بر تخت حمل بگرفت چون مسكن * چمن شد منبت لاله ، دمن شد مربع سوسن ، 829 خذفت فضول العيش حتى رددتها * إلى دون ما يرضى به المتعفّف ، 2 / 786 خذ من تراثك ما استطعت فإنّما * شركاؤك الأيّام و الوارث ، 7 / 411 « خروج امام لا محالة قائم * يقوم على اسم اللّه بالبركات » ، 393 خزز الحواجب خاضعى أعناقهم * نظر الذليل إلى العزيز القاهر ، 513 خطب كما شاء الإله جليل * ذهلت لديه بصائر و عقول ، 11 / 925 خليفة المفيد بويعلى جلس * مجلسه للعلم مات في تجس ( 463 ) ، 728 خليفة ربّ العالمين و ظلّه * على ساكن الغبراء من كلّ ديار ، 5 / 808 خورشيد كمال است نبىّ ، ماه ولىّ * اسلام محمد است ، و ايمان على عليه السّلام ، 2 / 152 خويش نه بشناس اى فرو شده در تن * تن بهل اين غفلت دراز پراكن ، 829 دانى كه چرا ميانه اين كلمات * شد حرف على در صلوات از ادوات ، 2 / 554 دخل الدنيا أناس قبلنا * رحلوا عنها و خلّوها لنا ، 2 / 820 در عالم تن چه مانده‌اى بىمايه * پايى بردار و بگذار از نه پايه ، 2 / 686 در كعبهء ( قل تعالوا ) از مام كه زاد * از بازوى باب حطّه ، خيبر كه گشاد ، 2 / 678 در مرحلهء على نه چون است ، نه چند * در خانهء حق ، زاده به جانش سوگند ، 2 / 678 دع الحبّ يصفى بالأذى من حبيبه * فكل الأذى ممّن يحبّ سرور ، 2 / 797 دمشق دمشق فلا تأتها * و إن غرّك الجامع الجامع ، 992 دنيا چاهى است نزد دانا بىته * طول امل است ريسمان اين چه ، 2 / 392 دور از حريم كوى تو شرمنده مانده‌ام * شرمنده مانده‌ام كه چرا زنده مانده‌ام ، 1016 دوش چون دور شب تيره به پايان آمد * نوبت زمزمهء مرغ سحرخوان آمد ، 13 / 211 دهقان به باغ بهر كفن پنبه كاشته * مسكين پدر ز زادن فرزند شادمان ، 935 ديدى كه خون ناحق پروانه شمع را * چندان امان نداد كه شب را سحر كند ، 34 ذرّه‌اى درد به همان مايهء درمان بردن * به زكات حسنات است به ميزان بردن ، 12 / 982